Twee weken oud

De afgelopen dagen is Laura haar flesje steeds beter gaan drinken. Vaak krijgt ze de ziekenhuisflesjes van 75ml al helemaal zelf opgedronken. Steffie en Twan hebben de zware taak van het verzorgen op zich genomen. Vooral Steffie verdient de credits: zij is tot nu toe elke dag op en neer naar Maastricht gereden en heeft daar dagelijks 2 verzorgingen gedaan. Twan is een aantal keer met haar meegegaan en is inmiddels ook bijna volleerd verzorger. Dit gaat ons steeds beter af; soms moeten we de zusters zelfs uitleggen hoe het allemaal zit met de verzorging van Laura!

Vandaag heeft onze jongste dochter weer een onderzoek gehad. Er is contrastvloeistof in haar lijfje gespoten om op foto's beter te kunnen zien hoe alle leidingen lopen en ze op te meten. Die gegevens zijn nodig als voorbereiding voor de operatie die komen gaat. We hebben al een eerste indruk van de kinderchirurg gekregen en die leek positief, d.w.z. er zijn geen andere afwijkingen geconstateerd dan die bij haar aandoening horen. Morgen krijgen we de definitieve uitslag en dan krijgen we ook te horen wanneer ze tijdelijk naar huis mag.

Inmiddels is ook overleg gepleegd met het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Daar komt 30 januari een Amerikaanse specialist met zijn team een gastoperatie doen. Helaas heeft hij die dag geen mogelijkheid om Laura er nog even bij te doen, daar is de operatie van Laura te complex voor. Wel gaan ze die dag haar casus en dossier aan hem voorleggen en vragen of hij misschien later nog een keertje naar Nederland over kan komen, zodra Laura er klaar voor is. Mocht het nou allemaal niet lukken met die Amerikaan, dan wordt er natuurlijk een andere specialist gezocht die dit zou kunnen.

Ons kleine dappere meisje houdt zich heel moedig. Ondanks dat ze vaak uit haar slaap gehouden wordt horen we haar zelden huilen. Verpleegsters, artsen & chirurgen zitten vaak aan haar lijfje te frunniken. We hopen wel dat ze de komende dagen wat meer kan gaan groeien, want de afgelopen week is haar gewicht een beetje blijven schommelen rond de 3.350 gram.

Dinsdag kregen we het nog even benauwd met Megan. ’s Middags had ze wat blaasjes op haar gezicht en de rest van haar lichaam. Twan dacht gelijk aan de waterpokken, maar de blaasjes trokken daarna weer weg. Toen ze ging slapen lag ze even te huilen en toen we haar eruit haalden had ze een heleboel bultjes op haar gezicht. Ook die trokken na een tijdje weer weg, maar Megan wilde niet slapen. We hebben daarom toch maar een afspraak gemaakt bij de huisartsenpost voor spoedgevallen in het ziekenhuis en daar bleek dat het om een virus ging. Volgens de dokter was het niet gevaarlijk maar wel besmettelijk. Paracetamolletje erin en slapen met die handel! Het standaard recept voor kinderen zoals we inmiddels weten. We hopen maar dat Laura het virus van Megan niet te pakken heeft. Voorlopig mogen de twee in elk geval niet bij elkaar in de buurt komen.