De eerste dagen thuis

Er is sinds zaterdag veel gebeurd en we hadden te weinig tijd & rust om de blog bij te werken; daarom deze keer weer een wat langer bericht.

Zaterdagmiddag is Laura zoals aangekondigd mee naar huis gegaan. De plaszak die we meekregen was veel te groot voor zo'n klein meisje! Verder kregen we een boodschappentas vol met verzorgingsmateriaal mee. De firma die de spullen voor ons zou gaan leveren kon pas op maandag bij ons zijn, vandaar deze voorraadtas, bedoeld om in elk geval 2 dagen door te komen.

Zaterdagavond en zondag hebben we met zijn drietjes thuis zo rustig mogelijk alle verzorgingen gedaan. Megan logeerde bij opa en oma in Helmond en is pas gisteren thuis gekomen. We konden op deze manier wat langzamer wennen aan de nieuwe situatie. Daarnaast had Megan nog steeds bultjes van haar virus en daar wilden we Laura niet mee besmetten. Inmiddels zijn de bultjes weggetrokken, hoewel er vanmiddag kort weer even een paar te zien waren. Hardnekkig virusje blijkbaar.

Maandagochtend is eerst een mevrouw van de firma van het verzorgingsmateriaal op bezoek geweest. Ze had twee verhuisdozen bij zich vol met medische spullen voor Laura. 's Middags kwam er nog een nalevering bij, dus zoals jullie begrijpen zit de kommode tot de nok toe vol... Ze kon ons diverse tips en trucs geven, erg handig.

Gelijk daarna kwam een mevrouw van een speciaal team van de thuiszorginstelling. Er is een medische indicatie afgegeven dat Laura meer zorg nodig heeft dan een normaal kind en daarom krijgen we 8-10 uur per week thuiszorg. Iedere middag komt iemand helpen bij de verzorging, erg prettig. In nood zijn ze daarnaast 24 uur beschikbaar. We gaan dat uur per dag proberen te gebruiken voor de lastigste klusjes, zoals het verwisselen van het stoma.

In ieder geval willen we iedereen heel erg bedanken voor de vele cadeautjes en kaartjes! We hebben slingers door het huis hangen die gemaakt zijn van de kaartjes. Het zijn er inmiddels meer dan 100! Het is onmogelijk ze allemaal te beantwoorden, maar we kunnen wel melden dat sommige erg ontroerend waren en allemaal lief bedoeld. Een hart onder onze riem. De cadeautjes pakken we verspreid over de dagen uit, dan genieten we er meer van. We begrijpen dat er mensen op bezoek willen komen maar ons nog niet lastig willen vallen. Dat geduld stellen we zeer op prijs; iedereen komt een keer aan de beurt zodra de tijd er rijp voor is.

Laura maakt het prima. In het begin was ze zo moe dat ze haar flesje niet op kreeg, ze viel steeds alverwege in slaap. Inmiddels is ze wat meer uitgerust en drinkt ze beter. Vandaag is Twan naar Maastricht gegaan voor een controle van haar nieren. Die functioneren nog steeds goed, dus de afgedopte blaascatheter kon worden verwijderd. Na de volgende operatie komt hij weer terug, maar tot die tijd betekent dat weer 1 slangetje minder om voor te zorgen. Het andere slangetje blijft nog wel gewoon zitten. De wond op haar voetje is goed aan het genezen, maar moet nog wel een tijdje 2 x daags behandeld worden. Het gewicht van Laura is trouwens iets toegenomen ten opzichte van zaterdag, ze weegt nu 3.580 gram. Haar geboortegewicht komt in zicht! Het ziekenhuis was er tevreden mee, maar we moeten het wel in de gaten blijven houden. Steffie kolft nog steeds 6 x per dag en dat gaat goed.

Megan is sinds gisteren thuis en heeft nog geen echt normale dag met Laura meegemaakt, maar tot nu toe lijkt ze het prima te accepteren. Ze vindt alles best zolang ze zelf mag spelen en op tijd slaapt en eet! De komende tijd zal ze moeten leren wennen aan de tijdrovende verzorging van Laura en wij gaan natuurlijk leren dat steeds soepeler en sneller te doen. In Laura's kamer staat een hoekje met speelgoed, dus dat komt vast in orde. Intussen proberen we allemaal nog een beetje bij te slapen! Welterusten Laura!