Herstel - te mooi om waar te zijn?

Recovery - too good to be true?

Gisteravond was de ruggenprik uitgewerkt. Laura had een tijdje veel pijn en krijgt sindsdien via het infuus de maximale dosis morfine en paracetamol. De hoeveelheid morfine is dusdanig klein dat dit geen kwaad kan. De pijnstillers worden de komende dagen afgebouwd. Ook de zware antibiotica krijgt ze nog, die krijgt ze in de vorm van een (vies) drankje.

Laura moet verder stil blijven liggen, want als we haar hoofd ook maar een klein beetje optillen dan schreeuwt ze het uit. Maar als ze ligt, dan is ze wel bij kennis en zelfs erg vrolijk, zoals we haar kennen. De verpleegkundigen vinden het ongelofelijk hoe snel ze alweer opgeknapt is. Ze speelt er inderdaad op los met haar armpjes en mond. Het rechterhandje kan ze alleen niet goed gebruiken, omdat het helemaal in het verband gewikkeld zit voor het reserve infuus. Ook de monitor staat nog aan, dus het piept er lekker op los de hele dag en nacht. Steffie heeft daardoor beroerd geslapen en ook Laura was vaak wakker. Twan gaat morgen bij Laura slapen om Steffie af te lossen. Laura heeft al veel gedronken maar nog niet zo veel gegeten. Ze roept regelmatig 'anja!' (de r lukt nog niet), dus zo kennen we haar weer!

Al met al is het een hele prestatie van onze kleine meid, één dag na zo'n grote operatie. Hoe lang ze nog in het ziekenhuis moet blijven weten we niet, maar het zal vast wel even duren.

Zojuist bleek trouwens dat Laura gisteren door een vergissing van de verpleging 10 maal zoveel paracetamol heeft gekregen dan ze eigenlijk had mogen krijgen. Haar lever wordt nu getest. Als er schade is veroorzaakt dan krijgt ze een antistof. Blijvende schade zal er gelukkig niet zijn, maar toch balen, want hier zit je niet op te wachten. Misschien is gelijk duidelijk waarom ze zich zo verbazingwekkend snel lijkt te herstellen...