Statieportret
Portrait

Deze week is Steffie met Megan naar de dokter geweest, omdat we hoopten dat die wat zou weten tegen de pijn die ze soms heeft. Hij heeft een medicijn voorgeschreven wat lijkt te werken, ze heeft namelijk een stuk minder last van krampjes. Huilen kan ze natuurlijk nog steeds wel, maar niet meer zo vaak als eerst en ze kronkelt er nu ook minder bij.

De regelmaat van vorige week heeft doorgezet, steevast slaapt ze 's nachts eerst 5 a 6 uur totdat ze weer eten wil. Daarna slaapt ze meestal nog een sessie van 2 a 3 uur. Samen is dat meestal voldoende voor ons om een normale nachtrust te krijgen, ook al zijn de onderbrekingen 's nachts nog steeds vermoeiend. Ook het door huis rondlopen met een al dan niet huilend baby'tje in je armen kost veel energie.

Ze houdt haar hoofdje steeds langer rechtop, ze probeert dingen aan te raken met haar handjes (ook al lukt het nog niet echt om dingen zelf vast te pakken), ze lacht steeds liever terug als we naar haar lachen, ze begint nu en dan wat geluidjes te maken en ze doet zichtbaar steeds nieuwe indrukken op. Dit weekend waren dat bijvoorbeeld blaadjes aan de bomen die door de wind werden gewapperd. Fantastisch vond ze het, ze zat er supergeconcentreerd naar te staren. Ze kijkt wel vaker in opperste concentratie, ook naar de poppetjes van haar mobiel. Als we een liedje voor haar zingen en haar daarbij blij aankijken, wordt ze zelf ook echt vrolijk. Da's toch een heel verschil met een paar weken geleden, toen er vooral éénrichtings-communicatie plaatsvond.

Verder hebben Twan en Steffie zich dit weekend bezig gehouden rundum hause. Er ligt weer een kuub haardhout opgestapeld om de winter door te komen, vanalles is opgeruimd, allerlei boodschappen zijn gedaan, het bezoek van alle vier de opa's en oma's is naar tevredenheid verlopen en er hangen hier een daar wat schilderijen in huis. Langzamerhand raken we steeds meer thuis, opnieuw, in ons oude huis!